1,2,3, rikketikketik

Dat is een van de Urbanus-hits die we de laatste weken grijsdraaien in de auto.  Samen met "Hittentit", "Bakske vol met stro" en "Madammen met een bontjas" is dat een absolute topper voor Dora's oren.  Alle andere liedjes op de CD van Urbanus (die we onlangs speciaal voor haar kochten) worden resoluut en met een krachtig "Nee, niet leuk", "Nee, ook niet" of "Nee, Ubandus hoden" afgewezen.  Maar daar ging ik het eigenlijk niet over hebben.
Pernel heeft mij getikt.  En nu mag ik dus, net zoals velen onder u mij al hebben voorgedaan, in viervoud over mezelf vertellen.  En dat gaat als volgt:

Vier dingen die ik altijd in mijn handtas heb

• Een portefeuille, sleutels en een gsm*, maar dat is nogal wiedes.
• Mijn eerste (en voorlopig nog altijd enige) Kringlooptas.   Een vrouw kan maar beter altijd voorereid zijn om terecht te komen in een situatie waarbij ze meer dingen mee naar huis moet nemen dan dat ze dingen bijhad.
• Een klantenkaartportemonnee.  Want soms komt het door het shoppen/boodschappen doen dat de kringlooptas nodig is, en dus ben je maar beter goed voorbereid.  En het is onvoorstelbaar hoeveel van die kaarten een mens meezeult, dus ze geraken niet in mijn gewone portemonnee.
• Een hele hoop dingen die ik, zoals waarschijnlijk 90% van al mijn seksegenoten, meezeul "voor de zekerheid" en uiteindelijk toch zelden gebruik.  Lippenbalsem bijvoorbeeld, of brilpoetsdoekjes.

* Een gsm, dat is eigenlijk niet zo wiedes.  Dat is nu een van die dingen die ik nog gerust kan missen.  Tot ik hem écht nodig heb en hij nog op de keukentafel ligt, natuurlijk.


Vier dingen in mijn bureaula

• Leuke postkaartjes voor verschillende gelegenheden.  En zelfs ook een paar die maar zelden in aanmerking komen om gebruikt te worden, maar gewoon té grappig waren om te laten liggen.  Ik vind het zelf zo tof als er eens échte post in mijn brievenbus zit, en stuur dus ook veel liever kaartjes dan een sms.
• Balpennen in alle soorten en maten.  Volle én lege.  Die laatste houd ik bij voor een van mijn tantes, met een heuze balpennenverzameling.
• "Kribbelblokken".  Toen ik zelf nog een kind was, maakte een nonkel van mij honderden (of misschien zelfs duizenden) kribbelblokken.  Kladpapier samengeplakt met een kleefrandje (zoals bij cursusblokken), voor urenlang tekenplezier.  Later heb ik daar zelfs nog allerhande samenvattingen van cursussen op gemaakt.  En nu zijn er nog altijd kribbelblokken over voor Dora, die ook al het plezier van tekenen op een kribbelblok heeft ontdekt.
• Allerhande handleidingen van keuken- en andere toestellen, maar daar valt nu eens echt niets interessants over te vertellen.

Vier favoriete dingen in mijn slaapkamer

• Het bed, maar dat lijkt mij ook nogal logisch.
• De nachtkastjes, een echt erfstuk van mijn grootmoeder.
• Oorbellen, een echt erfstuk van mijn overgrootmoeder.  Die ik zelden draag (om niet te zeggen nooit), maar die ik gewoon al tof vind om af en toe eens naar te kijken en te denken "Die zijn dus van mijn overgrootmoeder, da's toch echt straf he."
• Een schilderij dat ik liet maken voor de 30e verjaardag van Mijnheer Schaar, op basis van een foto van ons twee.  Omdat verjaardagen altijd speciaal zijn, zeker als het een rond getal betreft.  We heten niet Crombé en hingen het schilderij dus in onze slaapkamer en niet in onze living.  En het is ultraschattig om Dora elke keer opnieuw verrast te zien kijken en dan te horen zeggen: "Mama papa s"er""hiljij!  Mooi!  Zonnebil aan!"

Vier dingen die ik altijd al heb willen doen/nog zou willen doen

• Leren haken.  Want soms is het plezanter om gewoon in de zetel te blijven zitten en toch het gevoel te hebben iets nuttigs te doen, en dat gaat beter met een haaknaald dan met een naaimachine.
• Mijn angsten overwinnen.  Bijvoorbeeld de angst voor spinnen.  En de angst om die spinnenfobie aan te pakken.
• (terug) accordeon leren spelen.  Dat deed ik een tiental jaren geleden ook al eens twee jaar, en daar zou ik (ooit) graag verder mee gaan.
• En dan nog iets dat er ooit nog wel eens van zal komen: een bomma op pensioen zijn.  Dat lijkt mij nu eens echt plezant: toffe kleinkinderen hebben, en veel tijd om alleen maar de dingen te doen die je leuk vindt...

Vier dingen die jullie nog niet van mij weten

• Ik werd vroeger in de Chiro, samen met mijn leeftijdsgenotes, "achtervolgd" door een leidster die supergraag knutselde.  En van de weeromstuit knutselde ik dus niét graag.  Niet toen zij onze leidster was (een paar jaar lang) en ook niet zoveel jaar later toen ze samen met mij in leiding stond.  Had iemand mij toen verteld dat ik binnen twintig jaar een eigen naaimachine zou hebben, ik had héél hard gelachen.
• Van al mijn lichaamsdelen ben ik het fierst op mijn tanden.  Daar zit geen enkel gaatje in, en mijn tandarts laat mij dan ook vaak niet betalen voor controles.  Hij zou zelfs geld géven om alleen maar tanden als die van mij te moeten behandelen.
• De was ophangen, dat kan maar op één manier, en dat is die van mij.  Van alle andere manieren word ik zenuwachtig.  Toch op z'n minst als het mijn was is die hier ten huize Schaar wordt opgehangen.
• Ik ben ooit, in een ver verleden, gekust door Willy Sommers.  Toen de plaatselijke brillenwinkel heropende kwam Willy Sommers daar handtekeningen uitdelen, dus ik was van de partij.  En ik kreeg niet alleen een kaartje met een handtekening, maar ook een kus van Willy Sommers.  Het spreekt voor zich dat ik sinds die dag mijn kaak niet meer was.

Zo.  Nu kent u mij wat beter.  En nu tik ik lustig verder, hoewel ik geen idee meer heb van wie er allemaal al getikt werd.  Ik tik Flavie Stikkemie, omdat we een gemeenschappelijk doch kortstondig verleden hebben. 

Klaar om één uur

Ik ben een last-minute-mens.  Altijd al geweest.  Ik was vroeger op school een kei in huistaken te laat afgeven, en ik had daar ook altijd een goed excuus voor.  En wie met mij wil afspreken en hoopt dat ik stipt op tijd kom, kan maar beter een half uur te vroeg afspreken zonder dat ik weet heb van dat half uur marge.
Ik ben ook een twijfelaar, ook altijd al geweest, en nu nog meer dan anders.  Ik wíl wel een zelfgemaakt verjaardagscadeau knutselen, maar wat dan?  En gaat ze dat dan wel mooi vinden?  En wat is eigenlijk haar lievelingskleur?...
Dus toen K vorige zaterdag haar 31e verjaardag vierde, bedacht ik mij al wekenlang op voorhand dat ik op tijd stof moest kopen.  Ging ik een week voordien naar een stoffenwinkel, waar ik mijn zin niet vond omdat ik eigenlijk nog geen idee had wat ik precies ging maken.  Een tas, ja, maar het mocht niet helemaal dezelfde tas zijn als die voor E, want K en E zijn van dezelfde vriendinnenclub.  Dus kocht ik donderdag twee lappen stof, die bij nader inzien toch niet zo goed bij elkaar pasten, en ging ik vrijdag toch maar weer naar die ene stoffenwinkel, waar ik nu (gelukkig) wél mijn zin vond.
Ik besloot in de winkel dat ik toch nog eens voor dezelfde tas zou gaan want de magnetische sluitingen voor de andere tas in mijn hoofd waren op.  Vrijdagavond besloot ik dan om de andere tas te maken.  "Klaar in één uur", werd ze hier aangekondigd.  Dat kon dus geen probleem zijn.  En om ze, met haar effen buitenkant toch wat op te vrolijken zou ik er snel ook even een bloemenbroche van Eloleo bij maken.
Klaar in één uur was ze niet, de tas.  Maar wel klaar om één uur.  's Nachts, terwijl we de volgende ochtend verwacht werden om met een kleine massa mensen naar Plopsaland te rijden (waar ons nog een grotere massa mensen vergezelde). 
De tas werd afgewerkt vlak voor het verjaardagsfeest, wat meteen de slechte kwaliteit van de foto verklaart: toen ik eindelijk aan dit bericht begon en de foto bekeek, was de tas al afgegeven...  Misschien toch maar eens iets aan dat uitstelgedrag doen...

De ballerinarok, dus.

De ingrediënten van afgelopen weekend: koud weer, een zieke dochter en een ballerinarok die nog op de afwerkstapel lag.   Die bleek na de eerste pasbeurt te smal, en moest toen plaats ruimen voor een kroon die al eerder af moest zijn.  En hoe troost je een zieke dochter beter dan met een cadeautje?  Een ballerinarok terwijl ze fan is van dit schepsel, dat kan niet mis gaan.  Toch?

Geïnspireerd op deze tutorial van Emma en Mona.  Maar dan met fronsen in plaats van met plooitjes.  En met vier lagen gordijnstof om het geheel extra "pofferig" te maken.  En redelijk eenvoudig versierd met bloemen en wat biais.  Ik geniet namelijk nog van het feit dat ik het nu nog min of meer voor het zeggen  heb op vestimentair gebied, en dochterlief nog niet zeurt om knalroze tutu's met alle mogelijke glittereffecten tegelijk.

De reacties van Dora varieerden gisteren van "ooooh, bloemes" over "mama maakt met naamasjien" tot "nee, niet leuk".  Maar hij heeft het toch al een volledige aflevering van Angelina uitgehouden rond haar poep.

De tijd die ik in haar verjaardagskroon stak was omgekeerd evenredig met de tijd dat ze hem op haar hoofd droeg.  Als dat met dit rokje ook zo zit, mag het nog wel een tijdje in haar verkleedkoffer blijven liggen...

Anti-allergie-taart

Een feest, dat kan volgens mensen die het kunnen weten (lees: Dora en minstens één van haar gasten) niet zonder taart.  Dus hing nichtje Jade drie dagen voor het bewuste feest al aan de telefoon: "Tante, ga jij voor mij ook een taart maken zonder eitjes?"
Natuurlijk, want het is niet omdat het hààr verjaardag niet was, dat ze moet verlekkerd worden met taarten die ze niet mag eten.  Maar hoe doe je dat?  Wel, zo:
(deze taart kan trouwens ook voor mensen met melkallergie)

Nodig
300 gr gezeefde bloem
1 mespunt zout
150 gr witte basterdsuiker
1/2 tl bakpoeder
abrikozenconfituur
5 zoetzure appels (ander fruit kan ook wel, lijkt mij)
200 gr toegestane margarine (in mijn geval was dat Planta, maar ik moest alleen op eieren/lecitine letten)
eventueel citroenrasp en 2 el citroensap
Een springvorm van 26 à 28 cm

Zo doe je het
Kneed bloem, zout, bakpoeder, basterdsuiker, kleingesneden margarine en desgewenst citroenrasp snel tot een samenhangend deeg.  Laat de deegbal in plastic folie een uur in de koelkast opstijven.
Schil de appels en snijd ze in kleine stukjes.  Appel, evt citroensap door elkaar roeren (je kan er ook wat suiker bij doen, maar dat hoeft niet, zeker niet als je geen citroensap gebruikt).
Verwarm de oven voor op 200°C.  Vet de springvorm in en druk 2/3 van het deeg op de bodem uit.  Vorm rolletjes van de helft van het resterende deeg, leg deze langs de opstaande rand en druk met de vingers 2-3 cm hoog.  Schep het appelmengsel in de vorm.
Rol de rest van het deeg dun uit en snijd er repen van.  Leg deze in ruitpatroon over de appel.  Verdeel tot slot de confituur over de gaatjes in het ruitpatroon.
Bak de taart in 60 minuten (ik kwam toe met 45 minuten) gaar en bruin.

"Het is zeker niet voor volgend weekend"...

...  Dat is wat de gynaeocologe mij dag op dag twee jaar geleden vertelde.  Dus vertrok ik die avond, zonder speciale voorzieningen, naar een etentje met mijn aspivriendinnen.  En dus dacht ik de dag daarna dat ik dat koffertje echt nog niet moest inpakken voordat ik met Meneer Schaar naar Gent trok, om even naar de Startdag van de Chiro te gaan.  En dus dacht ik ook helemaal niet aan weeën toen mijn buik toch wel érg veel pijn deed op weg naar huis.  Ik vond het hooguit een beetje raar en vervelend, die buikpijn.  En, toegegeven, ook wat griezelig met de koorts die er plots bij kwam.  Dus toch maar even naar de spoed gereden.  Zonder koffertje, ha neen, want het zou zeker niet voor dat weekend zijn en Dora werd pas twee weken later verwacht.  Een lange nacht in observatie en een voormiddag in een warm bad later besliste diezelfde gynaecologe er echter anders over, en 15 uur later was Dora er.

En zo komt het dat we gisteren Dora's tweede verjaardag vierden (want een feest organiseren is leuker op een zonnige nazomerse zaterdagavond dan op een doordeweekse woensdag), en niet binnen twee weken.  Ik denk dat Dora het niet erg vond.

(De kroon, die is geïnspireerd op deze kroon, en nog een andere kroon op de blog van Annelyse, maar die vond ik niet meteen terug)

Samenloop van omstandigheden

Mijn schoonouders hebben nieuwe glasgordijnen gekocht.  En, zoals dat blijkbaar gaat als men nieuwe glasgordijnen op maat laat maken, ze kregen de overschot mee naar huis.  Veel overschot.  En omdat die ten huize Schoonouders toch maar nutteloos zou liggen wezen, kreeg ik op mijn beurt de glasgordijnen  mee naar huis.  Goed  om later een prinsessenkleed te maken voor Dora, bijvoorbeeld.
Nu wil het toeval dat de bijna-tweejarige dame hier in huis verzot is op deze muis*.  Waarom dat dat nu persé een muis moet zijn is mij een raadsel.  Maar goed, ze is in al haar muizigheid inspirerend genoeg voor Dora om zichzelf een "Alina Ballina" te wanen.
Die samenloop van omstandigheden zorgde voor een creatieve opwelling van mijnentwege.  Geïnspireerd op deze tutorial, maar dan met rimpels in plaats van met plooien en met vier lagen stof in plaats van met één laag stof een een voering.

Iets wat ik gisteren al vol trots had willen laten zien.  Want dit ging van de eerste keer juist, zonder één speld te gebruiken.  Jippie!

Maar toen ik het na Dora's dutje al eens wilde showen (voordat ik de versiering aan zou brengen en van de strook een rok zou maken) bleek het te smal.  Straf, want Dora's taille meet exact twee centimeter minder dan de omtrek van de rok.  Begrijpe wie begrijpen kan...

En toch won de fierheid het van het gebrek aan rekentalent en laat ik u nu al een onaffe rok zien.  Voordat men zou denken dat ik in een hol verscholen zit.  Of zwanger ben.  Of alletwee tegelijk.

* Ja, Angelina heeft een roze rok, ja.  Maar men kan bezwaarlijk van een schoonmoeder verwachten dat ze roze glasgordijnen koopt,  nietwaar?

Sewer's block

Elke keer als er een kindeke zijn nieuwe of zoveeljarige aanwezigheid op deze aardbol viert een t-shirt maken.  Met een applicatie, of een omgekeerde applicatie, of met flockfolie.  Soms al eens zot doen een een slab maken.  Voor een goede vriendin zo mogelijk nog zotter doen en een t-shirt en een slab combineren, met daarbovenop nog een vlaggenlijntje en een knuffel.
Eens proberen om een kringlooptas te maken en zien dat dat wel lukt.  Een omkeerbare tas maken voor vriendinnen, en tevreden reacties krijgen.
Maar dan toch telkens teruggrijpen naar een t-shirt.  Bijvoorbeeld als cadeau voor Meneer Schaar.  Denken dat je toch ook wel andere dingen moet kunnen.  En dat ook wel willen, maar niet durven.  Want gaat dat niet te moeilijk zijn?  Gaan de kersverse ouders daar wel content mee zijn?  Is dat niet wat te min, een zelfgemaakt cadeau?  En zoveel zelfmaakprojecten horen toch niet thuis in de deelverzameling van "mijn mogelijkheden" - "geschikt als kraamcadeau" - "toffe spullen"?

Vrijdagavond, 21u.  Marie geeft morgen een feest en ik heb nog altijd geen cadeau.  Dat "sewer's block" speelt mij parten.  Ik wil eens iets anders maken dan een t-shirt of een slab, maar ik weet niet wat.  Of ik weet het wel, maar ik durf het niet...  En dan, plots, een aha-erlebnis van de bovenste plank.  Marie, zo heette ook de voelkip van Dora.  Aha!  Een voeldoekje, dat moet ik ook nog net kunnen, niet?  Och kijk hier, op haar geboortekaartje staat een monster.  Ideaal als model voor het voeldoekje.  Of en knuffel, dat kan natuurlijk ook...

Nog wat getwijfel, wat genaai, wat gefrutsel en gefrul later zitten we in de auto op weg naar Marie's feest.  Met een halflege knuffel (want Dora besloot om wakker te worden voordat de knuffel gevuld was) en wat naaigerief.  Meneer het knuffelmonster is net klaar op het moment dat Meneer Schaar de wagen parkeert.  Nog snel een foto nemen voor er een papiertje om gaat.

Oef, ik kan het.